* Tijd voor het echte leven!
Dinsdag 08 Juli 2008 - 17:07
De koffer is gepakt, tijd om een paar weken te ontspannen. Even geen deadlines, telefoontjes, mailtjes en niet geregeerd worden door de agenda. Wel zo prettig na een relatief hectische, maar mooie periode. Het was een grotendeels prachtig seizoen met sportieve hoogte- en dieptepunten. Regelmatig stond ik voor diverse media met mijn journalistieke neus vooraan. In een jaar tijd schreef ik voor diverse media 195 verhalen:
- 80 verhalen voor AD/UN en AD/AC
- 17 voetbaloverzichten voor AD/UN en AD/AC
- 25 korfbaloverzichten voor AD/UN en AD/AC
- 19 ladderberichten voor AD/UN en AD/AC
- 48 verhalen voor Metro
- 4 wedstrijdbeoordelingen voor Sportweek
- 2 verhalen voor Aktueel Sportief
- 22 getitelde wedstrijden voor Infostrada
Hoogtepunt was toch wel het verhaal met Dave van den Bergh dat ik in Amerika voor Metro maakte. Nu gaat de stekker er drie weken uit. Graag tot 1 augustus.
Sommige voetballers hebben nogal eens de neiging te klagen als ze twee wedstrijden per week moeten spelen. Hopelijk hebben ze iets opgestoken van de nu al legendarische tennisfinale op Wimbledon tussen de Zwitser Roger Federer en de Spanjaard Rafael Nadal. In de Londense eindstrijd stonden de kemphanen liefst vier uur en 48 minuten minuten op de baan, ook nog eens onderbroken door enkele regenpauzes. Daardoor waren ze gedwongen steeds het ritme weer op te pakken. Het bleek een topper van grote schoonheid met een toefje van de finalegrandeur uit de jaren van John McEnroe en Björn Borg. Een tennistopper die eigenlijk geen verliezer verdiende. Topsport pur sang op het allerhoogste niveau. Nadal won na een vijfsetter, de langste finale in een heren enkelspel ooit, en kroonde zich tot de nieuwe koning van Wimbledon.
De nieuwe Feyenoord-trainer Gertjan Verbeek keek zaterdag bij de eerste training van het nieuwe seizoen zijn ogen uit. Ongeveer achtduizend mensen namen de moeite om naar Rotterdam te komen. De tribunes waren afgeladen, de eerste training van Feyenoord is zo langzamerhand een begrip. Voor Metro bezocht ik de eerste oefensessie met de nieuwelingen Karim El Ahmadi en Jon Dahl Tomasson. Na afloop was er ruim gelegenheid om spelers en trainers te spreken in de perskamer van De Kuip. Eerst sprak ik met spits Roy Makaay om vervolgens met een tiental collega's aan tafel te gaan zitten bij Gertjan Verbeek. "Feyenoord moet de baas in de Kuip zijn", zei hij. Klik op de onderstaande link voor het artikel.
Vier jaar na de geprezen 1974 - Wij waren de besten komt schrijver Auke Kok met de reconstructie van de Europese kampioenschappen van 1988. De overwinning op de Duitsers in Hamburg leidde tot het grootste spontane volksfeest sinds mei 1945: eindelijk het 'trauma' over de verloren finale in 1974 uit de weg geruimd, eindelijk had opoe haar fiets terug. Kok schildert het portret van de jaren tachtig, van de generatie voetballers die geschiedenis schreven door hun land het - tot nu toe enige - voetbalgoud te schenken. Tientallen interviews met onder anderen Marco van Basten leveren een geschakeerd beeld op van de wraak, de moed en de merkwaardige blunders die het EK '88 kenmerkten. Een boek dat absoluut in de rugtas meegaat naar Amerika.
De eenmalige glossy Maarten! ligt nu in de winkel. Na de Linda, Matthijs en Youp nu dus ook een eenmalig tijdschrift over Maarten van Rossem. De historicus en Amerika-dekundige is er, met hulp van de makers van het Historisch Nieuwsblad, uitstekend in geslaagd een leesbaar blad van te maken. Pim Fortuyn was een mediahype, Rita Verdonk is een oliedom mens en de presidentsverkiezingen in Amerika zijn smerig en ondemocratisch, zegt Van Rossem, die nooit om een uitgesproken mening verlegen zit. Ook komen zijn vriendschap met de vermoorde Theo van Gogh, de anti-rooklobby, 11 september en zijn jaren vijftig aan bod. Wie dit collectors item wil hebben, moet snel zijn. Het is absoluut de moeite waard.
Plotseling rinkelde midden in de nacht de telefoon. Het ging niet goed met opa. Al een tijdje lag hij in de ziekenboeg van De Amandelhof, het bejaardenhuis in Zeist. Maar nu ging het zelfs zo slecht dat de familie bijeen werd geroepen om definitief afscheid te nemen. 's Avonds zat ik verdwaasd bij de diploma-uitreiking van de middelbare school. Het contrast kon die dag nauwelijks groter zijn. Vreugde en verdriet lagen letterlijk hemelsbreed een paar honderd meter bij elkaar vandaan. Die dag verloor ik niet alleen een opa, maar ook een vriend. Samen voetballen kijken, een ijsje eten of naar FC Utrecht. Een toespraak op zijn begrafenis, de kist begeleiden naar het graf. Alsof het bij wijzen van spreken gisteren was. Vandaag, woensdag 2 juli, is het exact tien jaar geleden. Tijd om er weer even stil bij te staan.